W domu Kai święta zaczynały się mniej więcej w chwili, gdy ktoś mówił: „Spokojnie, mamy czas”. Ale tak naprawdę oznaczało to, że… czasu już nie było, a świąteczne zamieszanie zaczynało się na dobre.
W wigilijny poranek mama już od świtu krzątała się po kuchni, próbując zrealizować wizję „idealnych świąt” pachnących piernikami, domowym ciastem i oczywiście barszczem. Tata w salonie starał się umieścić choinkę w stojaku, co nie było łatwe, bo drzewko było naprawdę duże: tak duże, że jego czubek sięgał sufitu, a dolne gałęzie zajmowały pół pokoju.
– Kaja, klin! – sapnął. – Szybko, zaraz się przewróci!
– Ona się tu nie mieści – odpowiedziała Kaja, podając kawałek drewna.
– Choinka musi być duża! – zawyrokował tata.
– Co roku to samo – mruknęła Zuzia, starsza siostra Kai, która siedziała na kanapie z naburmuszoną miną,
nie przejmując się świątecznymi przygotowaniami.
Zmagania taty z drzewkiem przerwał dzwonek do drzwi.
– Goście?! A tu nic nie gotowe! – krzyknęła mama, w panice upychając brudne naczynia po szafkach. – Zuzia, ogarnij stół, szybciej! – krzyknęła do starszej córki, zanim otworzyła drzwi, za którymi stał wujek Marek z wielkim głośnikiem.
– Bez muzyki nie ma świąt! – obwieścił radośnie.
Jeszcze zanim wujek zdążył zdjąć kurtkę, zjawili się
dziadkowie z torbami pełnymi jedzenia i gotowym zestawem porad na każdą okazję.
Chwilę później zjawiła się ciocia Aga, trzymając pod pachą matę do jogi.
– Po kolacji wznosimy energię i medytujemy! – zapowiedziała.
– Zaczyna się… – skomentowała pod nosem Zuzia.
Wujek Marek podgłośnił muzykę, a babcia natychmiast zarządziła wspólne lepienie pierogów. Niestety, praca wcale nie szła gładko, a chaos, napędzany tykającym zegarem i wszechobecny pośpiechem, robił się coraz wi...
Pozostałe 80% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.
