POLECAMY
Mocne strony osób neuroatypowych
Mózgi dzieci nauroróżnorodnych (to znaczy w spektrum autyzmu czy z diagnozą ADHD; na potrzeby niniejszego numeru rozważamy również dysleksję, dysgrafię czy dyskalkulię) rozwijają się inaczej i z tego powodu mogą potrzebować innego podejścia niż osoby neurotypowe. Dzięki temu mogą rozwinąć swój potencjał, który wynika właśnie z neuroróżnorodności. Osoby w spektrum mają świetną pamięć i szerokie zainteresowania, co może prowadzić do bycia ekspertem lub ekspertką w swojej dziedzinie. Supermoce ADHD to spontaniczność i odwaga: chętnie próbują nowych rzeczy, błyskawicznie łączą fakty, a na nowe pomysły wpadają szybko i jest ich mnóstwo. Natomiast zauważa się, że dzieci z dysleksją mają podwyższone umiejętności w myśleniu wizualnym, wyobraźni przestrzennej i dostrzeganiu wzorców.
Świat jest i zawsze był zróżnicowany – i to wspaniałe, że żyjemy w czasach, w których neuroróżnorodność możemy odkrywać i wspierać.
Co więc mogę zrobić, aby wzmocnić moje dziecko z innej planety?
1. Rodzicu, edukuj się! Zrozumienie zachowań dziecka jest pierwszym krokiem do wsparcia. Samodzielnie przeczytaj najpierw podstawowe informacje na temat różnorodności. Postaraj się odpowiedzieć na pytania: na czym polega neuroróżnorodność mojego dziecka? Czym będzie różnić się od rówieśników na każdym etapie swojego życia? W jaki sposób zaleca się wspieranie młodego człowieka w neurotypowym świecie?
2. Czego moje dziecko nie zrobi? Każdy człowiek ma swoje limity. Nie popłyniemy 10 minut pod wodą i nie damy rady przebywać na koncercie przez 10 godzin. Osoby neuroróżnorodne mogą mieć swoje ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu – może nie będą w stanie zjeść tortu ze względu na różne tekstury składników albo na ten moment nie uda im się siedzieć w jednym miejscu dłużej niż 20 minut. Akceptacja tych ograniczeń może pomóc nam, rodzicom, w regulowaniu obaw, frustracji i napięcia – bo nie będziemy oczekiwać od dziecka niemożliwego.
3. Poszukajcie alternatyw. Codzienność oferuje nam działania, które są odpowiednie dla osób neurotypowych. Mówimy
na przykład: „Poucz się przez godzinę”, „Posprzątaj pokój” – mózgi neuroróżnorodne mogą mieć trudność z wykonaniem jednego, dużego zadania, ale jeśli zmienimy podejście, codzienność stanie się mniej przytłaczająca. Może wydzielimy „strefy” pokoju i zajmiemy się sprzątaniem ich po kolei przy skocznej muzyce? Albo zamiast siedzieć przy biurku, pójdziemy na spacer i nauczymy się wiersza razem?
